Verdwaald in de mist

De wijsheid van de natuur

Ik wil hier niet zijn. Maar ik wil ook niet daar zijn. In gedachten verzonken loop ik naar mijn huis in de stad. Verward, verdrietig, in mezelf gekeerd. Als ik om me heen kijk, besef ik dat ik de weg kwijt ben. Vermoeid ga ik zitten, op een stoepje.

Een mannenstem vraagt of hij naast me mag plaatsnemen. Ik kijk op. Hij praat in de taal van de blanken, maar hij lijkt op mijn volk, mijn stam. Toch ken ik hem niet. Ik knik en hij neemt plaats. Hij zegt niks, maar hij maakt contact zonder woorden. Met zijn hart vraagt hij mijn toestemming om te communiceren zonder woorden. Ik stem toe. Zonder woorden vraag ik: ‘Wie ben je?’ Hij antwoordt en zegt: ‘Ik ben.’ ‘Ik ben,’ antwoord ik op zijn onuitgesproken vraag. ‘Ik ben verdwaald,’ zeg ik vervolgens. Het is eruit voordat ik er erg in heb, zonder dat ik de dubbele lading van mijn eigen woorden in de gaten heb. ‘Ja dat zie ik,’ antwoordt hij. ‘Je hebt de energie van de blanke mensen, de energie van de stad, de gedachten, de beelden binnengelaten en je hebt verzuimd je te zuiveren.’ ‘Dat bedoel ik niet,’ zeg ik licht geïrriteerd. ‘Weet ik,’ zegt hij. Hij heeft gelijk. Ik zit vol met de energie van anderen, de beelden, de geluiden, de taal, de opdrachten die ik moet doen. ‘Mijn hoofd is mistig,’ zeg ik. ‘Ja en je hart is gewond. De wond is vol viezigheid. Je hebt er niet goed voor gezorgd.’ ‘Hoe bedoel je?’ vraag ik enigszins verbaasd ‘Hoelang ben je al in deze stad? Wanneer was je voor het laatst in de natuur?’


Bovenstaand fragment uit mijn boek schoot door me heen toen ik vanmorgen een wandeling maakte over het molenpad door mistig (of moet ik zeggen mystiek) Kinderdijk.

Net als de hoofdpersoon in het boek heb ik - een meisje opgegroeid in de polder - de kracht van de natuur nooit echt gesnapt. Tot ik op mijn reis door Oregon in Noord-Amerika haar ware kracht opnieuw ervaarde. En niet alleen haar kracht, maar vooral de wijsheid die in de natuur is opgeslagen. Ik besefte dat de natuur daar veel voelbaarder was dan in mijn geboorteland Nederland. Een land dat voor een groot deel is gevormd op de bodem van de zee. Die ook heel krachtig is, maar anders. Het decor van Oregon vormde dan ook mede de inspiratie voor mijn boek: 'Hoe de maan ruikt en het orgasme van de sterren'.


En ik ben niet de enige die de ware kracht van de natuur vergeten was. We weten allemaal diep van binnen en aan de oppervlakte dat de natuur belangrijk is. Dat het belangrijk is om goed voor de natuur te zorgen en dus ook voor onze eigen natuur. Maar zijn we ons wel echt bewust? Want als dat zo zou zijn, zouden we dan niet heel anders in het leven staan? Ik kan me niet anders voorstellen!


In oude culturen begrepen ze de ware kracht en wijsheid van de natuur. En niet alleen op andere continenten, maar ook hier in Europa werd het ooit beter begrepen dan nu. De wijsheid die lange tijd als 'achterlijk' beschouwd werd komt gelukkig weer terug. En het is hard nodig. In het boek deel ik de wijsheid die de natuur door me heen liet komen. Ik verzon het niet. Het kwam naar me toe om het te delen op de oude manier: via verhalen. Ik stelde slechts vragen over de werking van energie.



69 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven